Selecteer een pagina

Een van de eerste mailtjes die ik in dit nieuwe jaar ontving, was een spijtbetuiging. Iemand had mijn digitale kerstkaart aangezien voor een aankondiging van een nieuwe website en gedacht: daar kijk ik volgend jaar wel eens naar. En terecht. Nu hij anno 2019 beter keek, zag hij dat de intentie van mijn mail een andere was en verontschuldigde zich dat hij mijn wensen noch gelezen, noch beantwoord had.

‘Ik doe nu een aantal dagen een cursus mindfulness en het resultaat is eigenlijk direct merkbaar, ik lees nu je mail goed en met aandacht: met recht een sprong voorwaarts’, mailde hij. Ik vond het een hartverwarmende mail die behaaglijk naar goede voornemens rook. Ik ben dol op goede voornemens. Je voelt je er op voorhand al beter door, want jouw toekomstige ik gaat toch mooi maar flikken wat jij tot nu toe niet voor elkaar kreeg.

En hoewel ik afgelopen week in twee kranten en een digitale nieuwsbrief het jaarlijkse artikel zag langskomen over het feit dat het merendeel van de goede voornemens in de eerste week van het nieuwe jaar al is verdampt, las ik in vier andere nieuwsbrieven lieve tips over welke goede voornemens wel degelijk haalbaar zijn. Die tips heb ik niet gelezen. Ik heb het in de afgelopen decennia gaandeweg zelf ontdekt.

De Wet van de Goede Voornemens

Goede voornemens moeten realistisch zijn en aansluiten op wat jij zelf echt wilt. Niet op wat jij denkt dat eigenlijk wel goed voor je zou zijn. Mijn halfjaarlijks terugkerende voornemen om doordeweeks geen wijn meer te drinken, neem ik inmiddels dan ook niet meer serieus. Voor dit jaar heb ik een mooi voornemen, dat een beetje lijkt op die van de vriendelijke mindfulle mailer die ik hierboven aanhaalde: ik ga serieus kijken naar wat of wie zich aandient en zien wat dat, of die persoon, me te melden heeft. Of dat haalbaar is in ons tijdperk van overload, betwijfel ik, en daarmee schend ik meteen mijn eerste zelfbedachte Wet van de Goede Voornemens. Het zij zo.

Blik op de horizon

Met ‘aandacht voor wat zich aandient’ heb ik het niet over een mail over spectaculaire korting bij de Bodyshop (*Alleen op geselecteerde producten. Bekijk de voorwaarden.), maar ik bedoel meer in de synchroniciteitssfeer. Als je er een beetje op let, merk je dat je antwoorden op vragen, of de vervulling van een bescheiden verlangen maar al te vaak op een presenteerblaadje krijgt aangereikt. Maar je loopt eraan voorbij, omdat je niet goed oplet. Je luistert niet goed. Je leest niet goed. Je denkt geen tijd te hebben, want je hebt andere dingen aan je hoofd. Antwoorden en oplossingen komen vaak spontaan; ze zien er alleen anders uit dan je had verwacht en daarom zie en hoor je ze niet. Met je blik op de horizon gericht, kijk je eroverheen.

Kijktips

Abstract? Zeker. Ik geef een voorbeeld. Om de deur wat wijder open te zetten voor inspiratie (die je als tekstschrijver nu eenmaal moet voeden -en dat bedoel ik een stuk nuchterder dan het klinkt), meldde ik me aan voor de kijktips van TED. Als trefwoord had ik voor de overzichtelijkheid alleen ‘environment’ aangevinkt. Alle andere suggesties waren ook min of meer interessant, maar je kan wel aan de gang blijven. De eerste twee kijktips gingen over geluk. ‘WTF?’ zou ik hebben gezegd als ik twintig jaar jonger was geweest. Niet dat ik niet geïnteresseerd ben in geluk, maar het is niet de eerste associatie die ik heb met milieu en duurzaamheid.

Vanwege dat voornemen ging ik de voorgestelde filmpjes toch kijken. En ze hadden me wel degelijk wat te vertellen. Maar daarover later meer. Deze tekst is tenslotte wel lang genoeg voor een blog.